bitmeye yazgılı bir öyküden geriye kalanlar I

Yıllar sonra buraya gelmek biraz tuhaf hissettiriyor. Hayatımın belki de en karmaşık dönemini yaşıyorum. Bir kalbe kaç acı sığar? Kaç kez viran olduktan sonra bu yıkıntılardan sağlam bir şey inşaa edilir? Kaç yokuş sonra düzlüğe çıkılır? Aklımda milyon tane anı var, milyon tane gülüşün var milyon tane bakışın var, sevmesem ölürdüm gerçekten ama sevdim daha da öldüm. Seninle bir Ankara dönüşünde dinlediğimiz şarkıları dinliyorum şimdi. Aşk nedir söyle  çünkü gerçekten kayboldum. seninle yapamadığımız bir sürü şey var, pencereyi açıp bembeyaz karı seyredecektik mesela, araladık perdeyi oturduk mavi koltuğa, yağacak diyordu meteoroloji, ama olmadı,  kar yağmadı. sen bana yüzüğümü geri verdin, hayatıma yazdığım adını taşıyan yüzüğümü. ama bu masal yanlıştı. yılbaşında yağmayan kar gibi eksik ve zamansızdı. gerçekten ne ben leylaydım ne de sen mecnun. ya da belki de dediğin gibi sen herkes için bir mecnundun, bense çok yanlış bir Leyla.